Zespół powstał w 1979 roku w Opolu. Dwa lata później, jeszcze jako instrumentalny kwartet, TSA (Marek Kapłon, Stefan Machel, Janusz Niekrasz, Andrzej Nowak) z miażdżącą przewagą wygrało w Festiwal w Jarocinie by zaraz potem, na „Pop Session” zadebiutować z Markiem Piekarczykiem w składzie. Lata 1981 - 1983 to okres niezaprzeczalnego prymatu TSA na polskim rynku - grali wtedy po kilkaset koncertów rocznie, wywołując prawdziwą histerię. W okresie tym sprzedano setki tysięcy egzemplarzy ich płyt, które weszły do kanonu polskiej muzyki rockowej. W kolejnych latach TSA nadal prowadziło ożywioną działalność koncertową, występując również zagranicą - Francja, Benelux, Niemcy, Czechosłowacja, Związek Radziecki. W tym czasie na Zachodzie ukazały się dwie ich płyty - „Spunk” i „Heavy Metal World”. W latach 1987 - 1989 zespół występował w rock-operze „Jesus Christ Superstar” w której główną rolę zagrał Marek Piekarczyk (Teatr Muzyczny w Gdyni) a następnie zawiesił działalność. Po roku pojawiły dwie nowe formacje: TSA i TSA Evolution, które wkrótce przestały istnieć. Później TSA kilkakrotnie powracało w różnych składach ale żaden nie przetrwał próby czasu.

5 maja 2001 roku TSA zagrało znowu w klasycznym, składzie - Marek Kapłon (perkusja), Stefan Machel (gitara), Janusz Niekrasz (bass), Andrzej Nowak (gitara), Marek Piekarczyk (śpiew). W kilka tygodni później kwintet oficjalnie ogłosił wznowienie działalność i od tego momentu systematycznie odzyskuje pozycję sprzed lat. W kwietniu 2004 roku wydany został ich zupełnie nowy album „Proceder”, który okazał się jedną z najlepiej sprzedających się płyt rockowych w Polsce. Nieco później po raz pierwszy na kompaktach ukazały się ich legendarne już albumy - „TSA - czerwony”, „Rock’n’Roll”, „Spunk”, obie wersje „Heavy Metal World” oraz CD „1981” zawierający nagrania koncertowe z radiowych archiwów. Na ryknku dostępne jest także DVD z archiwaliami z lat 80-tych - m.in. słynny koncert w Teatrze STU.

Od powrotu na scenę w oryginalnym składzie zespół TSA wystąpił na ponad 130 koncertach w kraju a także w sąsiednich Czechach oraz za oceanem w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie. "List XX" na szczycie Rockowej Listy Przebojów Programu I Polskiego Radia, "Proceder" - płytą roku, a TSA - zespołem nr 2 - w plebiscycie magazynu "Teraz Rock", nominacja do Fryderyka 2005 i Paszportu Polityki, wznowienie klasycznych albumów oraz udział w festiwalach Top Trendy i Jarocin 2005 - to tylko niektóre dowody na to, że TSA znowu należy do czołówki polskiej sceny muzycznej. http://www.tsa.com.pl/

Robert Horna – Wirtuoz gitary klasycznej, ceniony i uznany solista i kameralista, jest zaliczany do czołówki polskich gitarzystów klasycznych. Absolwent Akademii Muzycznej we Wrocławiu w klasie gitary prof. Piotra Zaleskiego oraz Konserwatorium Muzycznego w Enschede w Holandii.

Podróże koncertowe wiodły go przez niemal całą Europę oraz Amerykę Południową. Prowadzi klasy mistrzowskie i zasiada w jury festiwali i konkursów gitarowych o międzynarodowym zasięgu.

Jego bogaty repertuar obejmuje utwory muzyki dawnej, dzieła klasyków oraz kompozycje współczesne a muzyczne zainteresowania sięgają rożnych stylów.  

Szczególnie cenione, zarówno przez melomanów jak i fachowa krytykę, są jego transkrypcje i wykonania utworów Astora Piazzolli.  Program „Mazurtango”, wykonywany w duecie z akordeonistą Piotrem Rangno,  znakomicie łączy odległe geograficznie ale podobne pod względem ładunku emocjonalnego utwory Astora Piazzolli i Fryderyka Chopina. Z zespołem „Fuera Quartett” wykonuje tzw. „World Music”, połączenie jazzu z muzyką popularną i etniczną.

Elementy jazzu i muzyki improwizowanej coraz częściej znajdują miejsce w programach koncertów artysty. Na wiosnę przygotowywany jest Koncert na gitarę i trio jazzowe Claude’a Bollinga. W programie znajdą się również standardy jazzowe. Warto wspomnieć, iż obecnie Robert Horna studiuje na wydziale Jazz i muzyka Estradowa w klasie znakomitego muzyka jazzowego Artura Lesickiego.

Ma na swoim koncie trzy solowe płyty:  „Milonga del Angel” (CD Accord 2000) , „Las Cuatro Estaciones Porteñas” (CD Accord 2005) oraz „Suity barokowe” (2009).

www.roberthorna.com

Jacek Królik (ur. 2 grudnia 1967) – polski gitarzysta, muzyk sesyjny, członek zespołu Grzegorza Turnaua oraz grup muzycznych Królik, Kreszendo, Śrubki do 2009 członek zespołu Brathanki.

Swą karierę gitarzysty rozpoczął w zespole Dekiel, który przyniósł jemu i innym muzykom grającym w tym zespole dużą popularność. W 1986 roku był współtwórcą zespołu Chłopcy z Placu Broni, który w 1987 roku zakwalifikował się do finału Festiwalu w Jarocinie. Na początku lat 90. nagrywał jako muzyk sesyjny. W 1993 roku współpracował z zespołem Lombard, z którym nagrał album Afryka, a następnie z Urszulą. Udzielał się także w zespole Tilt. W 1994 roku poznał Grzegorza Ciechowskiego, z którym w 1996 roku nagrywał płytę OjDADAna. Ponadto w tym czasie współpracował z Justyną Steczkowską, Renatą Przemyk i Krzysztofem Antkowiakiem.

Od 1996 roku do dziś jest stałym członkiem zespołu Grzegorza Turnaua, z którym nagrywa zarówno albumy studyjne artysty jak i muzykę filmową. W roku 1997 wziął udział w nagraniu płyty Kabaretu OT.TO "7777". W latach 1998 i 1999 grał w zespole Edyty Górniak, uczestnicząc w jej trasie koncertowej, w wyniku której powstała płyta "Live '99". Jeszcze w 1999 roku został zaproszony przez Janusza Musa do grania w zespole Brathanki, w którym grał do jesieni 2009 roku. Razem z Ryszardem Sygitowiczem powołał do życia okazjonalny zespół gitarowy "Giganci Gitary". W roku 2003 wziął udział razem z wieloma innymi wybitnymi muzykami w nagraniu płyty Anny Treter "Na Południe". W tym samym roku zaczął grać w krakowskim zespole smooth - jazzowym "Kreszendo", z którym nagrał płyty "Stało się" (2003) i "Tu i teraz" (2008).

W 2005 roku brał udział w nagrywaniu płyty Mai i Andrzeja Sikorowskich "Kraków-Saloniki". W 2007 roku udzielał się w zespole Charming Beauties a także w Funk De Nite, z którym nagrał płytę "What!So What!". W 2008 roku towarzyszył Grzegorzowi Turnauowi na "Koncercie wśród dźwigów" w Szczecinie, upamiętniającym wydarzenia z Szczecińskiego Sierpnia '88, na którym polscy artyści wykonywali utwory z repertuaru grupy Republika. Grzegorz Turnau przy akompaniamencie gitarowym Jacka Królika wykonał utwory "Stojąc w kolejce" i "Śmierć na pięć" a w finale koncertu Jacek Królik wraz z zespołem Macieja Silskiego oraz innymi wykonawcami tego koncertu wykonał utwór "Nie pytaj o Polskę". Razem z Grzegorzem Turnauem udzielał i udziela się na niemal wszystkich występach, z czego najważniejszymi są: "Inowrocławska noc Solannowa", "Wieczór sowich piosenek", "Grand Touch" (2008). W 2009 roku Jacek Królik po raz pierwszy skomponował muzykę filmową do komedii Juliusza Machulskiego "Ile waży Koń Trojański?", którą nagrał z krakowskimi muzykami: Sławomirem Bernym (perkusja, instrumenty perkusyjne), Łukaszem Adamczykiem (gitara basowa), Michałem Jurkiewiczem (instrumenty klawiszowe, akordeon) i Agnieszką Jurkiewicz (flet). Jesienią 2009 roku uczestniczył w koncercie z Okazji 60 - tych urodzin Andrzeja Sikorowskiego razem z kontrabasistą Tomaszem Kupcem jako sekcja instrumentalna. Udziela się w autorskim projekcie Michała Jurkiewicza "Śrubki" razem z m.in. Łukaszem Adamczykiem, Sławomirem Bernym, Leszkiem Szczerbą i Wojtkiem Fedkowiczem. Razem z grupą "Śrubki" Jacek Królik wziął udział w nagraniu nowego albumu Andrzeja i Mai Sikorowskich "Sprawa rodzinna". Natomiast razem z Markiem Napiórkowskim zagrał sześć koncertów promujących dwa nowe modele gitar elektroakustycznych Yamaha.

Od 2008 roku Jacek Królik występuje także z własnym zespołem "Królik" (wcześniej "Jacek Królik Quartet"), który tworzą: Jacek Królik (gitary), Łukasz Adamczyk (gitara basowa, kontrabas), Michał Jurkiewicz (instrumenty klawiszowe), Wojtek Fedkowicz (perkusja).

www.jacekkrolik.com

O sobie w trzeciej osobie

Remigiusz Szuman jest charakterystycznym (ruchomym) elementem krajobrazu Mosiny, w której z licznymi przerwami mieszka od urodzenia.

W latach 1991-95 był liderem formacji punkrockowych ''A-to-My'' i ''Szumowiny'' oraz współtworzył zespól wykonujący muzykę celtycką ''Special gests''.Na koncie ma także współprace z wokalistkami – Jowitą Wycisk i Kingą Kielich, gitarzystami – Anną Borkowską i Sylwinem Ciałkowskim oraz skrzypkiem Jakubem Gutowskim (Duo Cafe’ y cigarrillos).

Jako gitarzysta klasyczny, a także pieśniarz wiele koncertował – głównie w lokalach gastronomicznych na terenie Poznania i okolic, jak również za granicą. W roku 1994 odbył wraz z przyjaciółmi pamiętne tournee po restauracjach i barach czeskiego Cieszyna. Do swoich szczególnych osiągnięć, zalicza występy w tak nietypowych dla wielu muzyków miejscach, jak ul. Bracka w Krakowie, ulice Starego Miasta w Toruniu, tunel dworca głównego w Poznaniu czy hol dworca głównego we Wrocławiu - gdzie jego koncert został przerwany przez Służbę Ochrony Kolei. Niekiedy (raz na kilka lat) grywa także w miejscach szacownych.

Remigiusz Szuman jest pomysłodawcą Ogólnopolskiego Festiwalu Gitary „Bez Barier” w Mosinie, był dyrektorem artystycznym jego dwóch pierwszych edycji. Od roku 2007 jest wiceprzewodniczącym Stowarzyszenia Integracji Z Artystami Niepełnosprawnymi Dom Muzyki. Także w roku 2007 został stypendystą Marszałka Województwa Wielkopolskiego w dziedzinie kultury.

Jesienią 2008 roku został skutecznie zachęcony do wzięcia udziału w XXX Jubileuszowym Spotkaniu Młodych Autorów i Kompozytorów (SMAK) w Myśliborzu, gdzie otrzymał „sosnowy szczebel do kariery” ( trzecia nagroda ).

W styczniu 2009, Remigiusz Szuman znalazł się w szczęśliwej siódemce „podmiotów wykonawczych”, dopuszczonych do zaprezentowania swojej twórczości w ramach szczecińskiego ogólnopolskiego festiwalu twórczego AKUSTYCZEŃ 2009.

W listopadzie 2009 został finalistą ogólnopolskiego przeglądu piosenki autorskiej OPPA.

O sobie w pierwszej osobie

Jednym z owoców licznych podróży i spotkań jest moja pierwsza autorska płyta - '' Opowieści frontowe''. Podczas koncertu w Mosinie, wraz z zespołem przedstawię piosenki, opowieści, które sie na nią składają. Mam bardzo osobisty stosunek do festiwalu gitary w Mosinie, dlatego w sposób szczególny traktuję koncert na tym festiwalu. Bedzie on wyjątkowy, a to m.in. za sprawą gości specjalnych, którzy przyjęli zaproszenie do wspólnego muzykowania - szczegóły niech pozostaną niespodzianką.

Serdecznie zapraszam!

www.myspace.com/remigiuszszuman

Marek Raduli urodził się 21 czerwca 1959 roku w Kędzierzynie-Koźlu. W 1972 roku skończył Szkołę Muzyczną I stopnia w Kędzierzynie-Koźlu, w 1976 roku - Szkołę Muzyczną II stopnia im. Fryderyka Chopina w Opolu. Uczył się muzyki i grał. Zaczynał w środowisku opolskim: był członkiem zespołów 'PEX 75' i 'SYNTEZA PP', nagradzanych na przeglądach 'Muzyczna Jesień' (Grodków-Kędzierzyn, 1978 i 1979). Wiele zawdzięcza (jak sam z atencją wspomina) opiece Edwarda Spyrki z opolskiej rozgłośni Polskiego Radia. Współpracował z takimi muzykami, jak Jan Cichy i Andrzej Trefon. Grał w opolskim zespole (o jazzowych aspiracjach) REBUS. Pojawiał się w różnych składach grup, z których potem powstał zespół-legenda: TSA.

Początek lat '80. XX w.

W 1982 roku związał się na dłużej z zespołem Banda i Wanda (płyty 'Banda i Wanda', 1983; 'Mamy Czas', 1985; 'Własna Kalifornia' 1989). Z Jackiem Krzaklewskim grali tam gęsto i głośno. Ten rockowy zespół miał orientację na pop i nie zamierzał zmieniać świata. Mimo dość zabawowego wizerunku była to rzetelna robota estradowa, codzienna praca nad warsztatem i raczej niełatwe życie, pędzone na koncertowej włóczędze po schyłkowym peerelu. Przetrwało z tamtych czasów kilka przebojów - i muzyczne przyjaźnie (po dwudziestu latach znów zabrzmiała u Wandy Marka gitara, wrócił też do niej jako producent).

Lata osiemdziesiąte były dla Marka szkołą muzycznego charakteru i zaowocowały rozmaitymi związkami, których artystyczne rezultaty pojawiły się w następnym dziesięcioleciu. Wiele i intensywnie koncertował, równolegle pracując jako muzyk sesyjny. Wszystko to obok płyt, w nagraniu których brał udział jako pełnoprawny członek zespołów: Kciuk Surzyn Band ('Klucha w śpiewnik', 1990), grupa Tadeusza Nalepy ('Absolutnie', 1991), Bajm ('Biała Armia', 1991), Three Generations Trio - Zbigniew Lewandowski & Friends ('Live!', 1992), Bajm ('Płomień z nieba', 1993).

Wojciech Pilichowski wspomina: "W zespole Grażyny Łobaszewskiej poznałem Marka Raduli i Zbyszka Lewandowskiego. Okazało się, że mimo różnicy wieku nadajemy na tych samych falach. Stworzyliśmy trio nazwane 'Trzy Generacje'. Zagraliśmy dwie próby i na tych dwóch próbach pociągnęliśmy przez dwa lata koncerty. Graliśmy swoje i trochę «cudzesów»"
 

Początek lat '90. XX w.

Pierwszą płytą Budki Suflera, w nagraniu której Marek brał udział, była 'Cisza' (1993); potem było jeszcze osiem kolejnych... Zawsze otwarty, nie stronił też od udziału w różnych projektach - np. Maryli Rodowicz ('Marysia Biesiadna', 1995), Jackowi Skubikowskiemu ('Uczciwa bieda', 1995), czy Maciejowi Zembatemu (ścieżka dźwiękowa do filmu 'Siedem Życzeń'). Wspomógł Krzysztofa Gabłońskiego ('Full Service', 1995), Izabelę Trojanowską ('Chcę inaczej', 1996), Darka Kordka ('Tylko cień', 1996) - nie mówiąc o wielu innych przedsięwzięciach...
 

Lata '90. XX w.

Praca z Budką nieco przyhamowała tę aktywność - ale mógł zrobić też coś od siebie i dla siebie. Gdzieś po drodze powstała jego pierwsza autorska płyta - 'Meksykański Symbol Szczęścia' (1996). To kolekcja utworów instrumentalnych, obrazujących możliwości kompozytorskie i wykonawcze artysty. Poruszając się swobodnie w różnych stylistykach muzycznych, ukazuje tam bogactwo swojego instrumentu - gitary, i swoje - jako gitarzysty. Płyta uzyskała uznanie i dobrą sławę, plasując się wysoko w kategorii płyt gitarowych. W plebiscycie pisma 'Gitara i Bas' osiągnął szczyt w kategorii 'Gitarzysta Roku' (1997). Dzięki 'Budce' zyskał popularność, ale nie chciał się dać zamknąć w szufladce 'Pop Guitar Hero'. Zawsze ciągnęło go w okolice jazzu i muzyki fusion. Na dodatek chętnie siada za bębnami, czasem do klawiszy, z powodzeniem aranżuje i komponuje. Od lat regularnie prowadzi zajęcia na różnych warsztatach muzycznych, miewa też studenckie audytoria. Doświadczeniem dzieli się chętnie - jego teksty i testy często drukował śp. Janusz Popławski w pismach Professional Music Press.

Wiosną 2003 roku zamknął się rozdział pt. 'Marek w Budce'. Wiadomość była sensacyjna, ale nie było skandalu ani wielu plotek. Nie było też żadnej przerwy, urlopu, odpoczynku od pracy. Przeciwnie, pracy zrobiło się więcej: posypały się prośby o gościnne występy i udział w nagraniach, pojawiła się możliwość grania w klubach, w rozjazdach powstawała muzyka do filmu Marka Rębacza. Wreszcie stało się możliwe powstanie supergrupy SQUAD (+ Wojtek Pilichowski, Tomek Łosowski, Wojtek Olszak i Adam Bałdych), której premierowy występ wpisał się w jubileuszową edycję XX festiwalu Ingolstadt Jazz Tage 2003.

Jesień 2003 - to także zbliżenie z Krzysztofem Ścierańskim, z którym zagrał kilka udanych koncertów - m.in. wystąpili razem w Spodku na imprezie 'Dla Kawy', a w grudniu - w trakcie i w finale VIII Festiwalu Gitarzystów Jazowych "Guitar City" (transmitowanym przez "Trójkę" - Program III PR). Także w grudniu SQUAD pierwszy raz wszedł do studia, by nagrać kilka utworów. Na początku roku 2004 okazało się, że w ankiecie portalu fusion.pl w kategorii 'gitarzysta roku' Marek bezapelacyjnie zajął pierwsze miejsce. W lutym krótki rajd Raduli SQUAD po południowej Polsce zakończył się rejestrowanym koncertem w Jaworkach - efekt trafi na pierwszą płytę zespołu. W marcu zdarzyła się trasa z zespołem 'Funk dE Nite' i ich partnerami z różnych stron świata (Saskia Laroo, NL i Warren Byrd, USA) - z tego spięcia też będzie płyta! W kwietniu koncertową turę odbył 'Pi-eR-kwadrat' (MR, Woj Pilichowski i Tom Łosowski). Równolegle w planach był projekt grupy STAFF z wokalistą! Ta historia szybko się rozwijała...

Marek Raduli GuitarCity 2003

W lipcu Marek zagrał rewelacyjny, świetnie przyjęty i oceniony koncert z Krzysztofem Ścierańskim na warszawskim, międzynarodowym festiwalu "Jazz na Starówce". Także w lipcu jak zwykle ogłoszono wyniki plebiscytu czytelników i dziennikarzy magazynu "Gitara i bas + bębny". Wyniki były wprost zdumiewające - 'Nową nadzieją' obwołano zespół SQUAD (który jeszcze nie wydał debiutanckiej płyty!). Sam Marek znalazł się na drugim miejscu w kategorii gitarzystów rock, zaś jego partnerzy z grup SQUAD i 'Pi-eR-kwadrat' - Pilichowski i Łosowski - zgarnęli pierwsze miejsca w swoich kategoriach oraz obaj - jako najlepsza sekcja... Ale nie odebrali statuetek na gali 'Gitarowy Top' w Gdyni - bo wszyscy trzej pracowali w tym czasie w Muzycznej Owczarni w Jaworkach na warsztatach muzycznych z młodzieżą z całego kraju.

Jesień 2004 to karuzela koncertowa: Marek ciągle w drodze, bo równolegle występuje W CZTERECH (!) zespołach... 'Pi-eR-Dwa', 'Funk dE Nite', 'Kwartet Zbigniewa Jakubka' i 'Trio Krzysztofa Ścierańskiego'... Rok 2005 to już większe skupienie na 'Pi-eR-2' - w lutym studio, w marcu płyta 'TRANSPORTER', a cała pierwsza połowa roku 2005 upłynęła na promocyjnej trasie koncertowej. A w 'wakacje' - warsztaty...

W roku 2006 trwała ta sama "krzątanina" - ale z dodatkiem koncertów z "irlandzkobrzmiącą" grupą Carrantuohill. Latem Marek (a nawet całe 'Pi-eR-2') dali super-pokaz i koncert na Owsiakowym festiwalu "Przystanek Woodstock" (przyjęte entuzjastycznie). Jesienią wszechstronna aktywność Marka została zwieńczona międzynarodową trasą zespołu THE COLORS. W tej supergrupie zagrali: Krzysztof Ścierański i Marek na gitarach, Paul Wertico na perkusji (przez 18 lat grał w megazespole Pat Metheny Group!) i Bernard Maseli na wibrafonie (Walk Away i inne zjawiska).

Rok 2007 zaczął się małym trzęsieniem ziemi: w dorocznym plebiscycie 'Jazz Top 2006' pisma Jazz Forum, w kategorii 'gitara', poprzedzony przez Jarosława Śmietanę i Marka Napiórkowskiego, na trzecim miejscu znalazł się... Marek! Dwa pierwsze miejsca nie dziwią, w końcu obaj laureaci grają na gitarach jazz "od zawsze", stąd tym większa niespodzianka na miejscu trzecim. Rok ogólnie jednak był dość spokojny, chociaż pracowity - Marek znowu zaliczył około setki koncertów w kilku różnych zespołach, a także kilka cieszących się rosnącym powodzeniem, kilkudniowych warsztatów muzycznych - w całej Polsce.

Niespodzianką był również początek roku 2008. Marek został oficjalnie zaangażowany do szczęśliwie reaktywowanego, owianego legendami, krakowskiego zespołu 'Laboratorium' (w oryginalnym składzie: Marek Stryszowski - wokal i saksofon, Janusz Grzywacz - instrumenty klawiszowe i Krzysztof Ścierański - gitara basowa). Jednocześnie nieco zaniedbany SQUAD został na nowo zrekonstruowany (instrumenty klawiszowe - Kamil Barański, perkusja - Radek Owczarz) i ruszył w trasę... Takich niespodzianek może być coraz więcej! Rok zakończył się dobrze - Marek wziął udział w różnych projektach fonograficznych ('Polskie gitary grają Hendriksa', 'Tribute to Tadeusz Nalepa' i innych), ale przede wszystkim doprowadził do ukazania się drugiej płyty jego najważniejszego zespołu - 'Pi-eR-2' - pod tytułem 'time52'. Recenzje są bardzo pozytywne...